Hoef je er niet zo ingewikkeld naar op zoek

Nos Filmpje zomerweek Vrijdag Rutte en Pechtold

Alle filmpjes Zomerweek 2010 deze korte impressies kan je allemaal bekijken door gebruik te maken van de pijltjestoetsen links onderaan.

We gingen naar Purmerend om daar de Waterlandse zusters een hart onder de riem te steken met de actie. Een stuk in Libelle over Ariadne had Mieke Hemour van de Zusters op ons spoor gezet. De vrouwen met een verleden van, of een verleden of heden gelinkt aan borstkanker hebben verschillende inzamelingsacties om geld bijeen te brengen voor de 60k walk van A Sister’s Hope die dit jaar 9 en 10 oktober weer gaat plaatsvinden. Ze vroeg ons om ons optreden te doneren en mee te doen aan de avond.

Daar konden we natuurlijk geen nee op zeggen en al gauw zaten we er middenin. Het stamhuis in Purmerend werd ter beschikking gesteld. Geluidsman Ronald leende zijn apparatuur en zichzelf gratis uit, Local heroes Funtrain, Marcel Kaptein en Alberto Nicolay traden belangeloos op en Corine Boon, die haar vriendin en musicalster Margot Giselle meenam, presenteerde de avond. We schreven een op maat gemaakt lied en mochten ons en de aanwezigen vermaken met onze grappen en liedjes. Het was heerlijk om te doen. De avond begon om 20.00 en eindigde om 01.00. Het was prachtig om te zien dat zoveel mensen de Zusters een warm hart toedragen. Stoere zelfstandige vrouwen die er alles aan doen om ervoor te zorgen dat borstkanker in de toekomst geen dodelijke ziekte meer is. 

Hopelijk heeft de opbrengst van de avond de dames weer een stukje dichter bij de benodigde 7500 euro deelname fee gebracht en kunnen ze op 9 oktober bij het Toon Hermanshuis in Amersfoort starten met lopen. Hopelijk regent het niet en zijn ze zo goed getraind en ingelopen dat ze geen blaren of zere voeten krijgen. Voor de meiden verboden woorden, maar ik mag ze nog wel zeggen! 

In de komende maanden ga ik de Waterlandse Zusters natuurlijk in de gaten houden. Mocht je de website van de dames willen bezoeken en je geldelijke bijdrage leveren, kijk dan op de website van de dames: www.waterlandsezusters.nl

Lichamelijk is het killing, die vier treetjes, meedansen met iedere band, maar geestelijk krijg ik er zo’n enorme boost van dat is gewoon niet meer normaal!

Wat heb ik de afgelopen dagen allemaal mogen aanschouwen in de Libelle Big Saloon: Dinsdag: Lisa Lois en de trotse NET vader Wesley Klein, Woensdag: van Dik Hout en Claudia de Breij (die de tent zo stil kreeg dat je een speld kon horen vallen, ECHT geweldig!) donderdag: Tim Knol (die ik en passant even aan Grammy Award winnaar Billy Yates kon voorstellen, die vervolgens weer met een cd van Tim naar huis gaat (Nasville, Tennessee!)) en Miss Montreal. Wat is die band leuk zeg. Iedereen trouwens!

Vandaag mocht ik Glennis Grace en Stevie Ann het podium opschreeuwen en dat doe ik dan ook met verve. Zo ook de heren Pechtold en Rutte, die beiden, zoals iedere gast bij ons weggaan met een bom vitaminen voor de toekomst, namelijk een aardbeienplant…. Van beide mannen kreeg ik een welgemeende kus…en daar werd ik wel een beetje stil van…nou heel even dan, want de meeste mensen weten dat ik alleen stil ben als ik slaap

Morgen komen Femke en Jan Peter en Danny de Munk en Elske de Wall… het belooft een waanzinnig mooie dag te worden, maar wel druk. Doe het rustig aan en geniet!

Wil je een mailtje krijgen bij een nieuw bericht? Meld je aan:

Mij kan je de hele dag in de grote tent (ditmaal de Big Saloon genoemd) vinden. De styling is dit jaar echt geweldig. Iets wat we allemaal zo mee naar huis zouden willen nemen.

Zoals elk jaar zijn ook de artiesten weer superaardig en allemaal verbaasd dat de Zomerweek zo’n enorm strak georganiseerd evenement is. Zo langzamerhand ben ik er aan gewend dat alles op rolletjes loopt, maar het is ieder jaar weer ongelofelijk hoe het er weer uitziet.

Vandaag was Trijntje Oosterhuis er bijvoorbeeld, ik vind haar echt oprecht de meest geweldige zangeres van Nederland van dit moment, en ook nog lang daarna denk ik en was er dan ook oprecht trots op om haar aan te kondigen! Dus dat deed ik zoals in de zin hiervoor beschreven. Na afloop van haar optreden zei ze: “Dank je voor je ontzettend lieve aankondiging, maar ik denk dan altijd… nou moet ik dat nog waar gaan maken ook.” Dus je begrijpt… Mevrouw Oosterhuis is nog een stukje hoger op het trapje geklommen!

Een regelrechte verrassing was Christiaan Hof, een heerlijke zanger met een bloedgoeie band, bestaande uit allemaal jonge honden. Ik heb meteen een cd van hem gekocht! Die kan je nog zo lekker ouderwets laten signeren! (heeft Christiaan ook gedaan!) Die gaat de komende week dus in mijn auto op als ik weer naar het Muiderzand rij!

Ik hou jullie op de hoogte!

Ik kan jullie leven toch niet zonder dit gezien te hebben verder laten gaan?

Column 'Moderne Tieden' verschenen in Big is Beautiful

Er zijn dagen waarop ik, zoals dat in de zakenwereld hip heet, back- to-back afspraken heb. Omdat het speelseizoen plaatsvindt tussen september en mei, raadde een collega mij een poosje geleden aan om een schoolagenda te nemen.

Ideaal! Alleen… schoolagenda’s gaan maar tot eind juli en beginnen dan weer eind augustus of soms zelfs in september. Lekker dan. Moet ik weer gaan verzinnen hoe ik dan die ontbrekende maanden zonder agenda doorkom.

Sinds kort weet ik het. Ik ben nu de trotse bezitster van een mobiele telefoon met agenda! Joechei, super, helemaal te gek, die ga ik gebruiken!

Ik ben namelijk best handig met die nieuwe technologie. Ik msn me rot, chat als een bezetene en kan zelfs hier en – vooral – daar een nieuw programma op mijn laptop installeren. Die agenda in mijn mooie glanzende, héél erg zacht aanvoelende mobiele telefoon is voor mij, kortom, een stukje cake.

Nu stonden al mijn afspraken uit die twee loze maanden allemaal op losse velletjes, dus ben ik eerst een hele middag bezig geweest om ze met een engelengeduld allemaal in mijn telefoon te zetten. Interviewafspraken, repetities, schrijfsessies, vrienden, familie, zangles, big band, kapper, sportschool… Sommige van die afspraken heb ik vaker. Handig dat je ze dan met één druk op de knop kan laten herhalen.

Trots vertel ik bij een bezoek aan mijn ouders mijn avontuur aan mijn familie. Mijn broer haalt zijn neus er een beetje voor op. Hij houdt niet zo van die blackberry-palm-pilot-technologie-cultuur. Als hij in een grote meeting zit, vertelt hij, en ze moeten een volgende plannen, dan is hij met zijn ouderwetse agenda zó naar de juiste week doorgebladerd. Ondertussen zit de rest van het gezelschap druk toetsend en bliepend te zoeken naar de juiste datum. Daarop blijken ze dan allemaal NIET te kunnen, zodat mijn broer snel doorbladert en bij de technologen het hele spel opnieuw kan beginnen. Twintig minuten en drie data later kan hij dan eindelijk een nieuwe vergaderdatum noteren.

Ik lach me ziek. Het zijn dus helemaal niet alleen vrouwen die niet technisch zijn, zeg ik. Wat een domme mannen!

Nee, dan ik. De volgende morgen zoek ik in mijn telefoon mijn afspraak op met mijn fysiotherapeut en begeef me op weg. De behandeling gaat zo goed, dat ik in plaats van wekelijks om de twee weken mag komen. Geen probleem, doe ik even! Eerst even de wekelijkse fysioafspraak wissen en dan een nieuwe tweewekelijkse aanmaken in mijn mobiele agenda. Knopje hier, knopje daar. Hoppetee… oude afspraak verwijderen, nieuwe afspraak maken, herhalen en ze staan er in! Zonder problemen!

‘Alle afspraken wissen? ‘. Ja. ‘Weet u het zeker?’. Ja hoor.

Thuisgekomen belt mijn agent over een opdracht. Ik kijk even in mijn agenda, zeg ik stoer, terwijl ik mijn mobiele telefoon pak. Leeg. Helemaal leeg. Oh nee… Voor mijn ogen doemt het beeld van een schermpje op: ‘Alle afspraken wissen?’. Ja. ‘Weet u het zeker?’. Ja hoor. En mijn vinger die op ‘bevestigen’ drukt… Aaaah!

Mijn hele agenda gewist. Fok, de moderne techniek! Ik ga op zoek naar een agenda van januari tot december!

Publicatie in Big is Beautiful

Sta ik dan opeens. Midden tussen de fashionista´s. De 10 cm hakken vliegen je om de oren, er wordt beroepsmatig gegooid met de haren en iedere tweede persoon die je spreekt is stylist, ontwerper, model of fotograaf. Die laatsten zijn er makkelijker uit te pikken: die hebben hun camera mee.

Ik sta erboven. Tenminste voor een uurtje. In een prachtige jurk met prachtige ongemakkelijk hoge hakken. Ben door het World Fashion Centre ingehuurd voor de hele avond. Eerst zingen en dan presenteren.

 Mijn pianist en ik brengen Hollandse liedjes, als we klaar zijn is het tijd voor het diner en de rest van de avond. Oeh ik voel mijn voeten. De zaal is prachtig. Er staan allemaal hoge tafels waar 10 mensen op barkrukken aan zitten. Ik ben blij dat ik niet aan zo´n tafel hoef te zitten. Of liever, ik ben blij dat ik niet op zo´n barkruk hoef. Mij daarop zien komen is niet prachtig maar wel hilarisch.

Er zijn veel (ex) modellen in de zaal en die hoeven niet, zoals ik, enorm omhoog, maar alleen hun prachtige billen even boven de zitting te houden en zakken…mooi. Mijn voeten doen ‘au’.

 Ik presenteer Laura Fygi en band, ik tel de tijd en pas twee uur later presenteer ik, samen met Bas van Schaik (hij weet de ins en outs) het hoofdevenement: een modeshow van 10 speciaal van een rode zijde gemaakte jurken, gedragen door allemaal meisjes uit alle edities van Hollands Next Top Model. De laatste creatie van Percy Irausquin is er ook bij.  Ik snap sommige ontwerpen niet en zeg dat ook. Dat ik niet de zaal uitgeknuppeld ben, ik heb namelijk totaal geen verstand van Mode en de crossover met de kunst…Eén jurk, half van zijde en half van papier, noem ik zelfs een spiekbriefjesjurk.

De modellen hebben allemaal dat highfashionloopje waar je jaloers op wordt. Mijn voeten doen ‘AU’! Ik vraag aan Bas of ik dat ook zou kunnen leren en hij vraagt: ‘Wil je meedoen met Hollands Next Top Model dan?’ Ik schaterlach zeg: ‘Nou misschien aan Hollands next top Mokkel…’.

 Ik mag er zelf die avond een jurk weggeven. De dame die ik de jurk graag wil geven is even weg om te roken. Jammer voor haar! We besluiten hem te veilen. Voor KiKa. Iedereen wil hem zien en moedigt het model aan op tafel te gaan staan. Ik moet er ook bij vinden ze. Fok, moet ik over die krukken de tafel op…ach wat, ik doe het gewoon! Hilarisch. Katsjinggg, 500 Euro voor KiKa…De tafel af, ontaardt bijna in een vroege Domino D-Day, maar gaat door de sterke armen van een man net goed.

 De show wordt afgesloten en ik mag naar huis. Mijn laarzen zaten nog nooit zo lekker! Ik heb een geweldig gevoel over van de avond!

 De volgende morgen krijg ik een standje op mijn hyves. Van één van de gasten. Een ontwerper. Hij heeft een hilarische avond gehad, maar ik mag zijn jurk nooit meer een spiekbriefjesjurk noemen… ‘Auhw’.

Eerste Big is Beautiful column!

Vijf vrouwen in één stand-up show, gaat dat werken? Je weet het maar nooit met alleen maar oestrogenen… Spannend is het wel, want wij vrouwen hebben over het algemeen toch de naam bitches te zijn als we langere tijd in groepsverband moeten ope- reren. Het schijnt zelfs zo te zijn dat we, als we iets langer bijeen zitten, op hetzelfde moment gaan menstrueren! PMS-bitches dus. Lachen!

Ben benieuwd wanneer we de eerste cat-fight kunnen verwachten… De camera in de aanslag, You Tube is geduldig.
We reizen samen en hollen, waar dat mogelijk is, gezamenlijk het theater in, in koor roepend: “Hoi, wij zijn de girls van de Girls Comedy Night! en we mogen hier vanavond spelen!” Verbaasde theatermedewerkers wijzen met open mond richting de kleed- kamers, alwaar wij op een Hollands Next Topmodel-manier onze plekken claimen door alle make-up die we hebben zo snel mogelijk over de kap- tafel uit te spreiden… Binnen de kortste keren overal kleuren, kleding, schoenen en chocola (ja, wat anders?)

We lachen heel wat af, vooral om de voorspelling dat we elkaar af zullen maken als we eenmaal menstrueel actief worden. Idioot is dat. We zijn per slot van rekening toch de beste maatjes?

Maar voor de voorstelling giert bij mij de spanning door mijn maag en ik vraag me serieus af: “Ga ik het redden, ga ik niet op mijn bek, zouden ze me wel leuk vinden?”. Dat, afgewisseld met de acute levensvraag: “Waarom heb ik in ‘s hemelsnaam geen vak geleerd?” Ik merk dat ik opeens verwoed in de spiegel zit te staren en probeer wijs te worden uit de brei op mijn kaptafel, terwijl ik me afvraag wat er ook alweer eerst kwam, de foundation of mascara? En was het nou ‘Hallo Middelburg’ of ‘Hoi Drachten?’

Ik ben gelukkig niet de enige die dat heeft, we hebben er allemaal last van. Als onze stagemanager komt melden dat we nog een uur hebben voordat de voorstelling begint, gebeurt er iets in al onze lichamen. Zo staat in de kleedkamer links naast die van mij een van de girls in de lucht te boksen, compleet met bijbehorende geluiden. En mijn collega rechts van mij is aan mijn zicht onttrokken door de sigarettenrook die ze al kettingrokend produceert. Op de gang klinkt héél hard meezingen met Turkse dancemuziek.

Het zou allemaal zomaar op je zenuwen kúnnen gaan werken. Maar nee, maar we gaan écht niet toegeven aan de spanning die ons van binnen opvreet.

En als de band ‘Let me Entertain You’ van Robbie Williams inzet is er geen ontkomen meer aan, geen weg meer terug. Showtime! Op het moment dat ik hoor: “Hier is Pien Ankerman!” móet ik op.

Aan het einde van mijn onderdeel ben ik bekaf van de adrenaline. En wanneer de band het laatste nummer inzet, feliciteren we elkaar met een flin- ke hug in de coulissen. Maar bitches? Nergens een bitch te bekennen. We kijken elkaar aan en voelen hetzelfde. We zijn net allemaal ongesteld geworden.

Lees de gedrukte versie

Column 'Ja ik wil!' verschenen in Big is Beautiful

Het is gebeurd! Ik ben gevraagd en dat terwijl ik na de eerste keer had gezworen het nooit, maar dan ook nooit meer te doen. Voor de tweede keer zei ik  ja, om een zieke vriendin te vervangen, maar daarna zou ik het echt ècht nooit meer doen. Teveel hartzeer en leegte als het eenmaal over is. Nee echt nooit meer.

 Totdat…de juiste persoon het je vraagt. Zo romantisch, dan opeens denk je: ‘Drie keer is scheepsrecht, toch?’

En zo komt het dat ik voor de derde keer in mijn leven ceremoniemeester ben! Deze keer bij de bruiloft van mijn eigen broer. Een man die mij iedere keer weer versteld kan doen staan. Zo heeft hij voor de huwelijksdag zelf, een kasteel afgehuurd. Staat mij wel zo’n kasteel. Ik zag het al helemaal voor me, in prachtige couture die trap afdalen, strijkkwartet erbij, totdat mijn grote zus me uit de droom hielp en zei: “Lachen, dan zijn we die hele dag het hoofd van de huishouding!” Slim als ze zijn hadden mijn broer en aanstaande schoonzus, mijn zus, als stabiele factor en als tegenhanger van mij aangesteld. Verstandig, iemand om mijn ongebreidelde enthousiasme en creatieve geest een beetje in toom te houden.

In de eerste meeting is het inhuren van een Surinaamse brassband en de Toppers, meteen als idee afgeschoten met: Laten we het wel rationeel houden. (ik deed dat alleen maar voor mijn nichtje die is ‘op’ Jeroen van den Boom, mag nog ze is 5!)

Ik trok nog even stuip met: “Moet ik dan ook Andrew Lloyd Webber maar weer vragen te stoppen met het schrijven met ‘Ankerman-wedding the musical’?, mijn zus kéék alleen maar.

Dan komen er op dat moment mooie herinneringen van ‘mijn vorige huwelijken’ boven. Zo ben ik van de eerste weken high geweest van de lijm die ik gebruikte om het thema papieren vogels tot in het extreme door te voeren en begreep ik opeens waarom ik jarenlang als een kat aan het sissen was tegen elke willekeurige sijs die voorbij vloog. Kon werkelijk geen vogel meer zien!

Mijn tweede zou ik alleen ondersteunen, totdat bleek dat mijn compagnon een 6-weekse fietsvakantie had geboekt, tot de dag voor het huwelijk. Ik zat er flink doorheen en dat is allemaal te zien op de foto’s. Die kom je dan ook opeens weer tegen, op een plek waarvan je dacht dat je ze goed had weggestopt. (die jurk, What was I thinking!)    

Ik weet het zeker: Dat gaat me dit keer allemaal niet gebeuren. Ik laat mijn zus iets doen met lijm en mijn ‘schitterende’ outfit hangt al in de kast. Om het huwelijk zelf en de dag die daarbij hoort maak ik me totaal geen zorgen. Wij hoeven die dag alleen het draaiboek en onze horloges  in de gaten te houden.

Mijn aanstaande schoonzus heeft namelijk, op voortreffelijke wijze, zoals alleen zij dat kan,  alles al voor ons geregeld! Heerlijk. Tegen zoiets zeg ik met alle soorten van genoegen: “Ja, ik wil!”